43
پناهگاه نيازمندان
بعضى از انسانها نزد مردم جايگاهى بس ارزشمند دارند و مردم در رفع مشكلاتشان به سوى آنان مىشتابند. اين توفيقى ربّانى است كه شامل حالشان شده است تا گشايشگر گرههاى كور زندگى ديگران باشند. زمانى كه به اين اشخاص مراجعه مىكنيم، با نهايت احترام و عزّت با ديگران برخورد مىكنند، به گونهاى كه فرد احساس حقارت نمىكند، بلكه آنان را چون برادرانى مهربان مىبيند. اين بزرگواران، بىاعتنا از كنار مشكلات ديگران نمىگذرند، بلكه خود به سويشان مىشتابند و رنج سؤال را از دوش آنان برمىدارند. آنان از كمك به ديگران شادمانند و رفع خواستههاى ديگران را تحفهاى رحمانى مىشمارند. چه سعادتى از اين بهتر كه آدمى، پناهگاهى براى ديگران باشد؛ تكيهگاهى مطمئن كه خود به پناهگاهى قدرتمند پيوسته است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره چنين انسانهايى مىفرمايد:
اِنَّ لِلّٰهِ عِبٰاداً يَفْزَعُ الَيْهِمُ النّٰاسُ فِي حَوٰائِجِهِم، اولٰئِكَ هُمُ الْآمِنُونَ مِنْ عَذٰابِ اللّٰهِ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ. 1
خداوند بندگانى دارد كه مردم در نيازمندىها و مشكلاتشان به آنان مراجعه مىكنند و پناه مىبرند. آنان در روز قيامت از عذاب خدا ايمن هستند.
پندآموزى از درگذشتگان
رفتن به گورستان و انديشيدن درباره فرجام كار، انسان را متوجه سرنوشت آينده خود مىكند و با اندكى تأمل، پى مىبرد كه دوران خوشىها و ناخوشىها به سرعت ابر و باد در گذر است. بارى، آنچه انسان را به سعادت و