105
حُبُّ الثَّنٰاءِ مِنَ النّاسِ يُعْمىٖ وَ يُصِّمُ. 1
علاقه به تعريف از مردم، چشم را كور و گوش را كر مىكند.
ستايشهاى بىجا
اگر كسى را به دليل كار با ارزش او ستايش كنيم، مطلوب و پسنديده است، ولى گاهى، مدح و ستايش نه تنها خوب نيست، بلكه بسيار ناپسند است. آن هم زمانى است كه انگيزه آن، مادى باشد يا براى شاد كردن زورمداران انجام گيرد. اين كار، چاپلوسى است و چه بسا فرد ستايش شده، مىپندارد انسان والا مقامى است. بدين ترتيب، پرده غرور، ديدگان او را مىپوشاند، عيبهاى خود را نمىبيند و راه نجات را نمىپيمايد. ازاينرو، پيامبر درباره كسانى كه فردى را بىجا مىستايند، چنين فرموده است:
اُحْثُوا التُّرابَ فِى وُجُوهِ المَدّٰاحيٖنَ. 2
بر چهره ستايشگران (نابجا) خاك بيافشانيد.
سحرخيزى و بىنيازى
سحرخيزى و بىنيازى از ويژگىهاى مردان خداست. آنان در سايه سحرخيزى، روحى سرشار از عشق الهى و صفاى باطن دارند، به گونهاى كه انسان، ناخودآگاه در نگاه نافذ آنان گم مىشود و تحت تأثير عظمت و بزرگوارى آنان قرار مىگيرد. اينان هرچند از امكانات مادى بىبهرهاند، ولى چنان عزت نفسى دارند كه هيچ كس نمىتواند از اسرارشان آگاه شود. آنان نزد همه كس حتى دشمنان خود، عزيز و قابل احترامند. سخنشان اثرگذار و كارشان