104فرد بدكار در حقيقت نشانه رضايت از كار زشت او خواهد بود كه چنين تمجيدى خلاف عقل و منطق است. اين رويه حتى تعادل اخلاقى جامعه را برهم مىزند و روز به روز بر شمار زشتكاران مىافزايد. بنابراين، تشويق و تنبيه هر چند اهرمهاى كارسازى در انجام عمل و بازدارندگى هستند، ولى شيوه استفاده بجا از آنها بسيار مهم است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در نهى از ستايش بدكاران مىفرمايد:
اِذٰا مُدِحَ الْفٰاجِرُ اهْتَزَّ الْعَرْشُ وَ غَضِبَ الرَّبُّ. 1
هنگامى كه از آدم بدكار ستايش شود، عرش الهى به لرزه درمىآيد و خداوند خشمناك مىشود.
ستايش فريبكارانه
هنگامى كه انسان را مىستايند، نفس آدمى شادمان مىشود، ولى بايد دانست كه بيشتر اين مدح و ثناها با صداقت و خلوص انجام نمىشود، بلكه بسيارى از ستايشگران، آن را براى فريب ديگران به كار مىبرند. در طول تاريخ، بزرگان و علماى بسيارى با همين حيله به زانو درآمدهاند. جاه طلبان براى جلب نظر اين افراد از آنان تعريف و تمجيد مىكنند تا ايشان را دچار خودباختگى سازند و در شرايط گوناگون بتوانند از آنان بهرهكشى كنند. انسان آگاه بايد احتياط كند كه با تعريف و تمجيد ديگران، تصميمگيرى نكند و بداند كه بيشتر تعريفها و تشويقها و ترغيبها با هدفهاى شناخته يا ناشناخته سودجويان همراه است. پيامبر ارجمند اسلام درباره تأثير ناپسند تعريفهاى نابجا مىفرمايد: