43بر دروغگويان قرار مىدهيم؛ «ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰاذِبِينَ » .
مباهله چيزى است كه اثر خود را در عمل آشكار مىكند و دروغگو را گرفتار بلا مىسازد و آخرين حربه، پس از تأثير نكردن منطق و استدلال است.
گويا كه در نماز جمعه به سِلاح تكيه مىشود، به اين مفهوم است كه اول منطق و گفتگو است و اگر زبان منطق مؤثر نيفتاد، زبان قدرت كار خواهد كرد و اين زبان يا با جهاد مسلمين است و يا به امدادهاى غيبى متكّى مىشود و مباهله از اين نوع است.
شهر نجران كعبۀ مسيحيان در يمن
نجران نام شهرى در يمن بود كه مركز مسيحيان به شمار مىرفت و معبدى كه آنجا داشتند به آن كعبۀ نجران مىگفتند و هيئتى كه براى بررسى اسلام به مدينه آمده بود از علماى همانجا بودند.
«مباهله» از مادۀ «بَهْل» به معناى رها كردن و قيد و بند را از چيزى برداشتن است و ابتهال در دعا و مناجات به معناى تضرّع و واگذارى كار به خداوند مىباشد. در مباهله، دو طرف مخالف، براى اثبات حقّانيّت نظر خود، داورى و حكم را مستقيم، به خدا وامىگذارند. بنابراين، وقتى دربارۀ مسألۀ مهمّ مذهبى گفتگو به نتيجه نرسد، در يك جا جمع مىشوند و به درگاه خدا تضرّع و زارى مىكنند و از خدا مىخواهند كه دروغگو را رسوا كند. از اين رو، وقتى دلايل عقلى و نقلى پيامبر صلى الله عليه و آله دربارۀ عيسى عليه السلام كه برخاسته از وحى بود، در نصاراى نجران تأثيرى نكرد، خداوند به پيامبر خود دستور داد كه به آنها پيشنهاد مباهله كند.