188
قربانى ابراهيم در منا
«فَلَمّٰا أَسْلَمٰا وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ * وَ نٰادَيْنٰاهُ أَنْ يٰا إِبْرٰاهِيمُ * قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيٰا إِنّٰا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ * إِنَّ هٰذٰا لَهُوَ الْبَلاٰءُ الْمُبِينُ * وَ فَدَيْنٰاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ * وَ تَرَكْنٰا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ * سَلاٰمٌ عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ * كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ إِنَّهُ مِنْ عِبٰادِنَا الْمُؤْمِنِينَ » . 1
«پس آنگاه كه هر دو [ بر اين كار] تسليم شدند و پسر را به پيشانى بر خاك افكند؛ او را ندا داديم كه اى ابراهيم، حقا كه خوابت را تحقق بخشيدى. ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم؛ به راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود، و او را به قربانىِ بزرگى بازخريديم و در [ ميان]آيندگان براى او [ آوازۀ نيك] بر جاى نهاديم. سلام بر ابراهيم. اين‌چنين نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم. بى‌ترديد او از بندگان مؤمن ما بود.»
اين آيات، به دنبال بيان حالات معنوى و خدادوستى ابراهيم، كه فرزندش را قربانى مى‌كرد، نازل شد و فرمان توقف داد كه صداقت تو