132در ميان مردم، آنان را به حج فراخوان؛ «وَ أَذِّنْ فِي النّٰاسِ بِالْحَجِّ» تا پياده و سوار بر مركبهاى لاغر تندرو، از هر راه دورى قصد خانۀ خدا كنند؛ «يَأْتُوكَ رِجٰالاً وَ عَلىٰ كُلِّ ضٰامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ » .
در روايتى مىخوانيم حضرت ابراهيم عرض مىكند: بارخدايا! اعلام من به گوش كسى نمىرسد. خداوند فرمود:
«عليك الأذان و علي البلاغ »؛
«تو اعلام كن، بهگوش رساندنش با من.» لذا آن حضرت روى مقام آمد و انگشت در گوش گذارد و به سوى شرق و غرب صدا زد: اى مردم، حج خانۀ خدا بر شما واجب شد. دعوت پروردگارتان را اجابت كنيد. خداوند صداى او را به گوش همگان رسانيد، حتى كسانى كه در پشت پدران و رحم مادران بودند و همۀ حج گزاران از آن روز تا قيامت، دعوت او را لبيك مىگويند. 1
انسان وقتى در اعمال حج گذشتگان دقت مىكند و مىبيند كه آنها چگونه با ابتدايىترين امكانات زندگى و در مواردى طاقت فرسا، حج به جا آوردهاند، در حج خود احساس شرمندگى مىكند. لذا پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را اينگونه تشويق و اعمالشان را ارزشگذارى نموده است: «كسى كه پياده حج كند براى هر قدم هفتصد حسنه و آنكه سواره حج بگزارد هفتاد حسنه دارد». 2
ابوالفتوح رازى، سرگذشتى را نقل مىكند كه باور آن بسى سخت