104الف) «وجيها عند الله » ب) «وجيها عند الناس » و اين دو با هم جمع نمىشوند. آنجا كه اخلاص پيش مىگيريم، در وادى آبرومندى نزد خداوند وارد شدهايم و جايى كه ريا مىكنيم ومرتكب خلاف مىشويم در برهوتِ جلب رضاى نفس يا مردم افتادهايم.
از نظر قرآن، كسانى كه داراى اين ويژگىها هستند به سوى سعادت مىروند. از اين رو در پايان آيه فرمود: اميد است كه آنان از هدايت يافتگان شوند؛ «فَعَسىٰ أُولٰئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ » .
متوليان مساجد
از اين آيات برمىآيد كه وقتى مشركان از تعمير مساجد و حضور در آنها منع مىشوند، لازم است متوليان و گردانندگان مساجد، افراد باايمان و صالح باشند. نبايد اجازه داد كه افراد ناپاك و مشكوك الهويه، به خاطر ثروت و يا نفوذ اجتماعى يا سياسى خود، در ادارۀ مساجد و مراكز دينى، تصميم گير باشند. حتى اشخاصى كه در رأس انجمنهاى اسلامىِ نهادها يا مراكز تحصيلى قرار مىگيرند بايد شرايط فوق را دارا باشند؛ اگر چنين اشخاصى اطلاعات لازم در زمينۀ اصول اعتقادى و مسائل دينى را نداشته باشند، زيردستان خود را به انحراف مىكشانند و بازيچۀ جناحهاى سياسى غير دينى و يا افراد ضعيف الايمان مىشوند و اسلام هميشه از اينگونه افراد ضعيف و سست ايمان و مصلحت انديش و دنياپرست ضربه ديده است.