60زيرا ما ركوع را عيب مى‌دانيم. پيامبر فرمود:

لَاخَيْرَ فى دينٍ لَيْسَ فيه رُكوعٌ و لاٰ سُجُودٌ.

دينى كه در آن ركوع و سجده نباشد، خيرى در آن نيست.

بعضى از مفسران مى‌گويند آيه 48 سوره مرسلات در رد پيشنهاد آنها نازل شده است:

وَ اذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لا يَرْكَعُونَ. ¹

و چون به آنان گويند ركوع كنيد، ركوع نكنند.

12 روزه

سه روز در ماه روزه مى‌گرفت. اولين و آخرين پنج شنبه هر ماه و چهارشنبه نيمه هر ماه. ² تمامى ماه شعبان را روزه مى‌گرفت. با حلوا افطار مى‌كرد و اگر حلوا نبود، روزه‌اش را با آب ولرم مى‌گشود و مى‌فرمود:

اين كار سبب مى‌شود كه كبد و معده، پاكيزه، دهان خوش‌بو و لثه‌ها محكم شوند و سر درد برطرف شود... دعاى روزه‌دار به هنگام افطار پذيرفته شده است. ³

بر اين باور بود كه روزه، تنها لب بستن از خوردن و آشاميدن نيست، بلكه دست، پا، چشم، گوش و زبان روزه‌دار نيز بايد روزه بدارد؛ چنان‌كه فرمود: «چه بسيار كسان كه از روزه خويش جز گرسنگى و تشنگى سودى نمى‌برند». ⁴