52 رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله هنگامى كه نماز عشا را مى‌خواند، آب وضو و مسواك را بالاى سرش مى‌نهاد. روى آن را مى‌پوشاند. قدرى مى‌خوابيد، سپس بيدار مى‌شد و مسواك مى‌كرد و وضو مى‌گرفت. چهار ركعت نماز مى‌خواند و آن‌گاه مى‌خوابيد. دوباره برمى‌خاست و مسواك مى‌كرد و وضو مى‌گرفت. چهار ركعت ديگر نماز مى‌خواند. باز مى‌خوابيد و آن‌گاه نماز «وتر» را مى‌خواند. ¹

آن وجود نازنين چه نيكو به اين كريمه قرآنى عمل مى‌كرد: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلاً طَوِيلاً.» (انسان: 26)

خداوند از بندگان خاص مى‌خواهد كه بخشى از شب را به تسبيح معشوق بپردازند و پاسى از شب طولانى را سر بر سجده تواضع نهند و براى معبود خود نيايش كنند.

حضرت در نماز چنان خلوصى داشت كه هنگام نماز از همه تعلق‌ها مى‌بريد و تنها توجهش به سوى خداوند بود:

كٰانَ اذَا حَضَرَ الصَّلٰوةُ فَكَاَنَّهُ لَمْ يَعْرِفْنٰا وَ لَمْ نَعْرِفْهُ اشْتِغٰالاً بِعَظَمَةِ اللّٰهِ. ²

هنگامى كه وقت نماز مى‌رسيد، آن قدر متوجه خدا بود، مثل اينكه او ما را نمى‌شناخت و ما او را نمى‌شناسيم.

دگرگونى حالت حضرت هنگام راز و نياز، نشان‌دهنده اوج بندگى و خاكسارى ايشان در برابر پروردگار بود:

اِذَا قٰامَ إِلَى الصَّلٰوةِ تَرْبَدُ وَجْهَهُ خَوْفاً مِنَ اللّٰهِ. ³

هنگامى كه به نماز مى‌ايستاد، صورت حضرت از بيم خدا دگرگون مى‌شد.