144 إنّا امِرْنا مَعاشرَ الْأنبياءِ بِمُداراةِ النّٰاسِ كَما امِرْنا بِأَداءِ الْفَرائِضِ. ¹

ما جمعيت پيامبران، همان گونه كه به انجام واجبات امر شده‌ايم، به مدارا با مردم امر شده‌ايم.

آن بزرگوار در كنار تبليغ رسالت خويش، به مدارا با خلق خدا مأمور بود.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

جاءَ جَبرئيلُ إلى النبَّىِ صلى الله عليه و آله فَقالَ يا مُحمد! رَبُّكَ يَقْرئُكَ السَّلامَ و يَقولُ لَكَ دَارِ خَلْقى. ²

جبرئيل نزد پيامبر آمد و گفت: اى محمد! پروردگارت سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: با خلق من مدارا كن.

رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

إنَّ اللّٰهَ تَعالىَ امَرَنِى بِمُداراةِ النَّاسِ، كَما أمَرَنى بِإقامَهِ الْفَرائِضِ. ³

خداوند تعالى، همان‌گونه كه مرا به برپايى واجبات دستور داده، به مدارا با مردم امر كرده است.

رسول رحمت با ملايمت و مدارا، دل‌ها را متحول و جان‌ها را به حق متمايل كرد. نقل شده است كه عربى بيابانى نزد حضرت آمد و از وى چيزى خواست. پيامبر چيزى به او داد، ولى آن مرد راضى نشد و ناسپاسى و جسارت كرد. اصحاب پيامبر از رفتار آن مرد خشمگين شدند و برخاستند تا با او برخورد كنند، ولى پيامبر به آنان اشاره كرد كه آرام بگيرند. سپس اعرابى را با خود به خانه برد و مقدارى ديگر به او داد و پرسيد: آيا راضى شدى؟ مرد عرب كه وضع زندگى پيامبر و گذشت و بزرگوارى او را ديد، گفت: آرى، خدا