114 خدايا! مرا يك لحظه و يك چشم برهم زدن، به حال خويش وامگذار.

خداى بزرگ هم از خشيت اين بنده خوبش پرده برمى‌دارد كه مى‌فرمود:

إِنِّي أَخٰافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذٰابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ . (انعام:15)

من ترس دارم كه اگر گناه كنم، دچار عذاب روز بزرگ شوم.

30 فروتنى

انسان موحد كه خداى سبحان را سرچشمه كمال مى‌داند و باور دارد هر نعمتى از جانب خداوند است، در برابر انسان‌هاى ديگر فروتن خواهد بود و هيچ‌گاه خود را برتر از ديگران به شمار نخواهد آورد. رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله ، الگوى فروتنى است؛ چون ايشان به واقع، مظهر كمال الهى بود و تمام ارزش‌هاى انسانى در او تبلور يافته بود. ايشان بر اساس رهنمود قرآنى «وَ اخْفِضْ جَنٰاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ؛ بال تواضع را همواره زير پاى پيروان خويش بگستران.» (شعراء:215) با بندگان خدا از هر طبقه و موقعيتى كه بودند، معاشرت متواضعانه داشت. تواضع او در برابر خلق اللّٰه براى جلب رضاى خدا بود:

يَاْكُلُ اكْلَةَ الْعَبِيدِ وَ يَجْلِسُ جَلْسَةَ الْعَبِيدِ تَوٰاضُعاً للّٰهِ عَزَّوَجَلَّ. ¹

براى رضاى خدا همانند بردگان بى‌آلايش مى‌نشست و غذا ميل مى‌كرد.

شيوه نشستن حضرت در مجلس نيز نشان‌دهنده فروتنى‌اش بود:

وَ كٰانَ يَاكُلُ عَلَى الْحَضِيضِ وَ يَنامُ عَلى الْحَضِيضِ. ²

به هنگام خوردن غذا در پايين مجلس مى‌نشست و در همان جا هم مى‌خوابيد.

همچنين وارد شده است:

«مٰا اكَلَ مُتَّكِئاً قَطُّ؛ هيچ‌گاه در حالى‌كه تكيه داده باشد، غذا نمى‌خورد». ³ نيز گفته‌اند: