72نيست بلكه جبران آن تا حد امكان لازم است .
وقت گذشت ولى اين نكته قرآنى را نيز برايتان بگويم و توضيحش را انشاءاللّٰه يك شب در مسجد مىدهم.
در قرآن عذابهاى شديدى كه براى غيبت، تهمت، عيبتجوئى، مسخره كردن، فحش دادن، نسبت ناروا دادن و... بيان شده و وعده داده شده است به مراتب بيشتر و شديدتر از عذابهايى است كه براى دزدى، زنا، بدحجابى، مشروب خوارى و امثال آن در نظر گرفته شده است. شايد سرّ آن اين باشد كه اساس اجتماع و روابط اجتماعى بر آبروى افراد استوار است و اين گونه امور آبروى افراد را با خطر مواجه مىسازد و اساس جامعه را متلاشى مىكند.
آيات ذيل را ملاحظه كنيد:
«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ » 1
«واى بر هر عيب جوى طعنه زننده».
«وَ لاٰ يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً» 2
«از يكديگر غيبت نكنيد، آيا يكى از شما دوست دارد كه گوشت برادرش را كه مرده است بخورد؟»
حال لحن آيه حجاب را نيز ببينيد تا معلوم شود چقدر لحنها با يكديگر متفاوت است.
«وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلىٰ جُيُوبِهِنَّ » 3