120و بالاخره شما پس از حمد امام سعى كنيد با سرعت و با صداى آهسته حمد و سوره خود را بخوانيد. سپس قرائت قرآن او را گوش دهيد و به ركوع و سجود رويد، ايستادن پس از ركوع واجب است ولى چه مقدار بايستيم را فقهاى ما ذكر نكردهاند، و آن مقدار ايستادن مشكلى ندارد بلكه خوب است زيرا ما ايرانيان اينقدر زود پس از ركوع به سجده مىرويم كه پيوسته اين ترس وجود دارد كه قيام پس از ركوع كاملاً رعايت نشده باشد و نماز باطل شود. در مورد نشستن پس از سجده دوّم، چون از ديدگاه ما واجب است ما آن را انجام مىدهيم و زود پس از آن بلند مىشويم تا وحدت حفظ شود و نماز ما نيز از نظر فقهى صحيح باشد.
قنوت را نيز همه گفتهاند مستحب است، پس قنوت نخواندن آنان يا قنوت نخواندن ما ضربهاى به نماز نمىزند و موجب به دل نچسبيدن نمىشود.
در ركعت سوّم و چهارم نماز نيز همه فقها گفتهاند كه يا حمد خوانده شود يا سه مرتبه تسبيحات اربعه، بنابراين مشكلى وجود ندارد.
راجع به عدالت و شيعه بودن امام جماعت نيز بايد به عرض برسانم كه ما با آنان نماز مىخوانيم نه اين كه به آنان اقتدا كنيم. ما با آنان تكبير مىگوئيم، هنگام قرآن خواندن آنها سكوت مىكنيم و هنگام سكوت آنان حمد و سوره خودمان را مىخوانيم و با آنان ركوع و سجود مىنماييم و اتحاد را حفظ مىكنيم، پس هيچكدام از شرايط امام جماعت مطرح شده در رسالههاى عمليه اينجا معتبر نيست. دو عنوان متفاوت وجود دارد يكى عنوان نماز جماعت است كه تمامى شرايط مطرح شده در رساله توضيح المسائل را بايد داشته باشد، و يكى نماز با آنان يا نماز همراه آنان است كه آن شرايط را نياز ندارد بلكه بايد هر كس وظايف