169آرزوى بازگشت به اصل خويش هستيم. به عبارت ديگر، انسانِ هبوطيافته از جنّت نعيم الهى به دنياى خاكى، با روحى كه در عالم مادّه (و بدن مادّى) محبوس شده است، همواره در حسرت و آرزوى بازگشت به اصل خويش است. اكنون مجاورت با خانۀ خدا و رسول خدا(ص) و در مسير امتثال امر الهى، بهترين، والاترين، نزديكترين، عاشقانه‌ترين و پاكترين راه براى وصول به اصل است. و به اين ترتيب، انسانِ معرفت‌يافته به اين غربت و خواهان آن اصل، مى‌گريد تا به آن وصل شود.
اگر چه در متون اسلامى، مباحث متنوّعى را در باب گريه و خنده و موضوعات موجد آنها و حالات بهجت و شادى و سرور و حزن و اندوه وغم و ساير موضوعات مرتبط با گريه و خنده مى‌توان يافت، در اين مختصر تنها به نمونه‌هايى از آنها اشاره مى‌شود. نبىّ مكرّم اسلام(ص) در موارد مختلفى از گريه و خنده سخن گفته‌اند، از جمله:
- چهار چيز نشانه بدبختى است: خشكى چشم و .... 1- گريه از رحمت است و فرياد از شيطان است. 2- سه چيز مايه نجات است: .....بر گناه خويش گريه كنى. 3- دو چشم بر آتش حرام است؛ چشمى كه از ترس خدا گريسته. 4- خدا رحمت كند ديده‌اى را كه از ترس خدا بگريد. 5- هفت كس را خداوند در روزى كه سايه‌اى جز سايۀ او نيست به سايۀ