166آن در پاسخ سئوال زنى فقير، همانجا لباس خويش را انفاق مى‌كند، صحنه‌اى كه در آن جوانمردى(ع) كه از كشتن حريفش كه آب دهان به رخسار مباركش انداخته، احتراز مى‌نمايد، تا شبهۀ انتقامجويى شخصى، اصالت و زيبايى و خلوص عمل در راه خدايش را آلوده ننمايد، شهرى كه فرمانرواى آن(ص) در عين توانايى (و حتّى رضايت بى‌چون وچراى پيروانش) مانند فقيرترين آحاد امّت خويش زندگى مى‌كند و ديگر اماكن را نمى‌يابد، آنها را ياد كند. به هر حال، از آن جهت كه در مورد برخى از اتّفاقات به هنگام معرّفى مكانها ذكرى به ميان آمد و از طرفى ذكر همۀ آنها خود مكتوبات عديده‌اى را طلب مى‌كند و با توجّه به اين كه بسيارى از حجّاج در روز 24 ذى‌الحجّه (روز مباهله) در مدينۀ منوّره حضور دارند كه طبيعتاً آداب و ادعيۀ خاصّ آن را نيز برپامى‌دارند، تنها به يادآورى اين روز بزرگ بسنده مى‌شود. روز مباهله 1 يكى از زيباترين و معنوى‌ترين روزهاى تاريخ اسلام است. روزى كه همگان دريافتند كه على‌بن ابى‌طالب(ع) مصداق بارز «نَفْس» مبارك و شريف پيامبر(ص) است و ديدند كه حضرت فاطمه(س) دختر پيامبر(ص)، مصداق يگانه و منحصر به فرد همۀ زنان اسلام و بانوان وابسته به پيامبر(ص) نزد خداوند تبارك و تعالى است. و يقين كردند كه تنها و تنها حسنين مصداق «پسرانِ» پيامبر(ص) و اسلام‌اند، و علاوه بر آن، اينان راستگوترين بندگان خدا هستند؛ فَقُلْ تَعٰالَوْا نَدْعُ أَبْنٰاءَنٰا وَ أَبْنٰاءَكُمْ وَ نِسٰاءَنٰا وَ نِسٰاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰاذِبِينَ ؛