167«بگو بياييد ما و شما با فرزندان و زنان خود به مباهله برخيزيم و در دعا و التجا به درگاه خدا اصرار كنيم تا دروغگويان را به لعن و عذاب خدا گرفتار سازيم.» 1 با مشاهدۀ اين صحنه و افرادى كه همراه پيامبر اكرم(ص) بودند، نصاراى نجران گفتند: «اين مرد به دعوت و دعاى خود اعتقاد راسخ دارد وگرنه يك فرد مردّد، عزيزان خود را در معرض بلاى آسمانى قرار نمى‌دهد. اسقف نجران گفت: من چهره‌هايى را مى‌بينم كه هر گاه دست به دعا بلند كنند و از درگاه الهى بخواهند كه بزرگترين كوهها را از جاى بركَنَد، فوراً كنده مى‌شود. هرگز صحيح نيست ما با اين قيافه‌هاى نورانى و با اين افراد با فضيلت، مباهله نماييم» 2 و بدين ترتيب بزرگان نصاراى نجران، از مباهله امتناع ورزيدند.
مختصرى در باب حالات انسان و حيات معنوى او
اكنون كه سفر رو به پايان است، بى مناسبت نيست تا به برخى حالاتى كه در اين مدّت به تناسب بر انسان مستولى مى‌شد اشاره‌اى اجمالى به عمل آيد. در طول سفر حجّ (و حتّى قبل و بعد از آن) در همۀ لحظات و همۀ مكانهايى كه قرار مى‌گيرى، «حالتى» با شدّت و ضعف متفاوت به سراغت مى‌آيد: لحظۀ نام‌نويسى براى حجّ، وقتى مطّلع مى‌شوى كه امسال به حجّ مشرّف خواهى شد، وقت حركت، هنگام حضور در حجاز، موقع احرام و در ميقات، لحظۀ ديدار كعبه، هنگام حضور در عرفات و مشعر و منى، در طواف و نمازِ پشت مقام، وقت