99اين رمى را انجام مىدهد. بديهى است كه شيطان هرگز با هفت سنگ طرد نمىشود، فقط استعاذه است كه او را طرد مىكند. خودش فرمود: اگر به من پناهنده شويد، شما را پناه خواهم داد، آرى او عالىترين پناهگاه است. و نيز فرمود: وقتى مناسك مِنىٰ به پايان رسيد و احساس كرديد كه تقواى اين عمل به سمت خدا نيل دارد و خود را نائل و بالا رفته يافتيد، محصول كارتان را بررسى كنيد.
انسانهاى بىهدف
مردم دو دستهاند: بعضى فقط دنيا را مىخواهند و نمىگويند: خدايا به ما در دنيا حسنه بده، زيرا به فكر «حلال و حرام»، «حَسَن و قبيح» و «طيّب و خبيث» نيستند، نه تنها مقالت لفظى بلكه منطق آنها اين است كه «خدايا! به ما دنيا بده، خواه حلال خواه حرام، خواه حسن، خواه قبيح، خواه طيّب، خواه خبيث» (فَمِنَ النّٰاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا).
اين گروه در آخرت هيچ بهرهاى ندارند؛ زيرا عالىترين ديدشان نشأه طبيعت است. و اينها چون تشنگانى هستند كه يا به دنبال سراب مىروند و يا به دنبال چاه و چشمه، ولى بدون وسيله.
به فرمودۀ قرآن، انسان ملحد و تبهكار، يا بىهدف است يا بىوسيله، انسان «بىهدف» در پايان عمرش مىفهمد به «بيراهه آمده» است. انسانى كه «هدف دارد» ولى وسيله را بطور صحيح شناسايى نكرده، در پايان راه مىفهمد كه« بىوسيله» است.
«كسراب بقيعة يحسبهُ الظمآن ماءاً» مانند انسان تشنهاى كه بىهدف دنبال آب مىگردد. او آنچه را كه از دور مىبيند «سراب» است نه «آب»، وقتى عمرش به پايان رسيد «حَتّٰى إِذٰا جٰاءَهُ