90نزديكترى، تو كه از هر نشانهاى نشانهترى، چرا مرا به نشانهها ارجاع مىدهى؟ «متى غبت ؟» پروردگارا! كى غايب شدى تا من براى اثبات وجود تو استدلال كنم، استدلال براى پىبردن از نشانه به غايب است، تو كه غيبت نكردهاى، نيازى به دليل و برهان ندارى كه من از آيات پى به تو ببرم، يعنى تو خود فرمودى: «أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ» 1پس خودت را آنچنان به من نشان ده كه بىواسطه تو را ببينم».
اين امر، مخصوص ائمه - عليهمالسلام - نيست، هر انسانى يك راه مخصوص دارد، بين او و خدا هيچ فاصله نيست، منتها راهها فرق مىكند، بعضى بسيار وسيع و روشن است، و برخى باريك، پس رابطۀ مخصوصى بين انسان و خدا است كه غير خدا در آن راه نفوذ و شركت ندارد.
اميرالمؤمنين - سلاماللّٰه عليه - در دعاى كميل به درگاه الهى عرضه مىدارد: خدايا! اجازه ندادى بعضى از گناهان مرا حتى فرشتهها كه مأمور ثبت و ضبط مىباشند، بفهمند و بنويسند:
«و الشاهد لما خفى عنهم و برحمتك اخفيته » 2. خداوند به فرشتههايى كه مأمور نوشتن خاطرات، عقايد، اخلاق و اعمالند، اجازه اطلاع از گوشههاى ظريف كار ما را نمىدهند تا يك راه سرّى بين ما و خدا باشد. او خود بعضى از كارهاى ما را مستقيماً به عهده مىگيرد و حتى اجازه نمىدهد كه ملائكه بفهمند تا ما پيش آنها شرمنده شويم، پس معلوم مىشود بين هر انسان و خداى او رابطهاى مخصوص وجود دارد.
ادب دعا كردن
شما در دعا مثلا دهبار مىگوييد: «يا الله » بعد مىگوييد: «يا رب » و در