91آخر مىگوييد: «رب » يعنى ديگر جا براى «ندا» نيست، «يا» حرف نداست، آنگاه كه انسان كسى را از دور صدا مىزند مىگويد: «يا فلان» و وقتى نزديك شد حرف ندا (يا) را مىاندازد. ما در گفتگوى حضورى يكديگر را با «يا» خطاب نمىكنيم، ادب دعا نيز اين است كه ابتدا چندين بار مىگوييم: «ياربّ» بعد مىگوييم: «ربِّ، ربِّ» اين خذف براى آن است كه «ندا» تبديل به «نجوا» مىشود و «منادات» به «مناجات» مبدّل مىگردد، وقتى نداست جاى «ياربّ» است، وقتى منادات به مناجات تبديل شد، آهسته سخن گفتن شروع مىشود. نوبت به نجوا كه رسيد، انسان احساس تقرّب مىكند، چرا كه خود را در محضر خدا مىبيند.
لذّت شب زندهدارى
در دعاى عرفۀ على بن الحسين - سلاماللّٰه عليهما - آمده است: «خدايا! لذت شب زندهدارى و مناجات را در كامم بچشان تا از شب زندهدارى لذّت برم و در شب آنقدر نخورم و نخوابم كه نتوانم سحر برخيزم».
شيطان براى گمراه ساختن انسان راهها و نقشههاى مختلفى دارد، اگر از راه گناه نتواند به هدف شوم خود برسد، با پرخورى صيدش مىكند.
دعا قرارگاه اجابت
مرحوم كلينى از معصوم - عليهالسلام - نقل كرده:
«الدّعاء كهف الأجابة كما انّ السحاب كهف المطر»؛ يعنى «همان طورى كه ابر، قرارگاه باران است، دعا نيز قرارگاه اجابت است»؛ اجابت در درون دعاى شماست و بستگى به درجۀ اخلاص شما دارد اولاً دعاى عام داشته باشيد و