59شده جداست. در امر به معروف و نهى از منكر لازم نيست كه انسان درون پاك داشته و يا عادل باشد، زيرا عدالت از شرايط امر به معروف و نهى از منكر نيست، بلكه علم، آگاهى، احتمال تأثير و... جزء شرايط است. ولى در سرزمين عرفه، راز و رمز امر به معروف، به عدالت برمىگردد؛ يعنى انسانى كه آمر است بايد قبلاً مُؤتَمِر باشد. انسانى كه ناهى و زاجر است بايد قبلاً منتهى و منزجر باشد. يعنى بگويد: خدايا! چنان توفيقى بر من عطا كن كه هر چه را به ديگران، به عنوان امر به معروف امر مىكنم، قبلاً خودم عمل كرده باشم. و نيز توفيقى عطا كن كه هر چه را نهى مىكنم و ديگران را از آن منزجر مىنمايم، خودم قبلاً منزجر شده باشم. اين سرّ است؛ يعنى در مسأله اسرار حج، عدالت در امر به معروف و نهى از منكر شرط شده است. ولى در مسأله فقهى، در امر به معروف و نهى از منكر عدالت شرط نيست.
5 - منطقۀ وسيع با علامتهاى خاص، به عنوان «نَمِرات» مشخص شده است. امام چهارم - عليهالسلام - فرمود: «وقتى روز نهم وارد سرزمين عرفات شديد، به اين منطقۀ وسيع كه رسيديد بايد آگاه باشيد كه اين سرزمين، سرزمين شهادت، معرفت و عرفان است. او مىداند چه كسانى بر روى آن سرزمين پا مىنهند، با چه انگيزهاى آمدهاند و با چه انگيزهاى برمىگردند. گذشته از اينكه خدا و ملائكه شاهدند، «رَبُّ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ » اين سرزمين وسيع و اين منطقه را نيز شاهد اعمال شما قرار داد.
و اينها مىدانند شما چه مىكنيد.
زمينى كه زير پاى زائران بيت خداست، كاملاً مستحضر است كه حاجى با چه نيّتى آمده و با چه نيّتى برمىگردد و به آن شهادت مىدهد.