42است به آن گويايم و هر چه باطل است زبانم را بر آن مى‌بندم»؛ يعنى وقتى انسان مى‌گويد: «لبيّك»، راز اين لبيك گفتن، تطهير زبان از همۀ معصيتهاى لسانى است. زبان «قليل الجِرم و كثير الجُرم» است، جِرمش كوچك ولى جُرمش زياد است. گناهان فراوانى با زبان انجام مى‌گيرد.

همچون: انكار لسانى، غيبت، تهمت، دروغ، افترا و مسخره كردن.

امام سجاد - عليه‌السلام - فرمود: راز لبيك گفتن، اين است كه: «خدايا من تعهد كرده‌ام كه هر چه اطاعت تو است بر زبانم جارى كنم و هر چه معصيت توست زبانم را بر آن ببندم». شهادت دروغ، گناه و معصيت است.

حاجى هرگز شهادت دروغ نمى‌دهد. غيبت نمى‌كند. دروغ نمى‌بندد.

تهمت نمى‌زند. كسى را با زبان مسخره نمى‌كند. زبان زائرِ بيت‌اللّٰه، زبان طاهر است. سرّ لبيك گفتن، زبان به اطاعت گشودن و از معصيت رستن است، آن هم نه تنها در محور و محدودۀ حج و عمره، بلكه براى هميشه.

امام سجاد - عليه‌السلام - : آيا وارد مرز حرم و وارد مكّه شدى؟ كعبه را زيارت كردى؟

شبلى: آرى.

حرم و مكّه، محدودۀ مشخَصى دارند. مسجدالحرام مشخص است و كعبه هم مشخص. مرز حرم در بخشى از قسمتها بيشتر از مرز مكه است.

ورود غير مسلمان آنجا جايز نيست. ورود انسانى كه احرام نبسته به آنجا جايز نيست. مگر كسى كه اهل مكه باشد و روزانه مكرراً بخواهد رفت و آمد كند، يا كسى كه قبلاً احرام بسته و هنوز يك ماه از آن مدّت نگذشته است. موارد استثنا دارد، وگرنه كسى حق ورود به مرز حرم و محدودۀ