201
«تَبٰارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقٰانَ عَلىٰ عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعٰالَمِينَ نَذِيراً»
1
.
در اين آيه و مانند آن، قرآن شريف به عنوان دستور آسمانى بمنظور برحذر داشتن همۀ مردم جهان از هرگونه تباهى معرفى شده است و همچنين آيات تحدّى نشانۀ جهانى بودن قرآن است، زيرا اگر كتابى براى هدايت گروه خاص يا عصر مخصوص نازل شده باشد زبان تحدّى و دعوى دعوت آن در همان محدوده نزول كتاب آسمانى خلاصه مىشود و حال آنكه قرآن همۀ جن و انس را به مبارزه فرا مىخواند.
البته اين مطلب، شايان دقت است كه هر پيامبرى، گرچه رسالت او محدود باشد، ولى معجزۀ وى براى هميشه به قوت خود باقى است و هيچ كس غير از انبيا و اولياى الهى توان آوردن همانند آن را نداشته و نخواهد داشت.
و چون دعوى رسالت با دعوت رسول هماهنگ است و تبلور دعوت نبىاكرم(ص)در قرآن كريم است هرگونه دليلى كه بر جهانى بودن قرآن دلالت داشته باشد بر عالَمى بودن رسالت رسولاكرم(ص)نيز دلالت دارد، همچنان كه هر دليلى كه بر جهانى بودن رسالت رسولاكرم (ص) دلالت دارد بر عالَمى بودن قرآن مجيد نيز دلالت خواهد داشت، زيرا اين دو متلازم هماند و دليل هر كدام بالملازمه ديگرى را نيز اثبات مىنمايد.
رسالت جهانى رسولاكرم(ص)
انسان كاملى كه خليفةاللّٰه است و كاملتر از او در جهان امكان، كسى نيست. رسالت او آنچنان وسيع و گسترده است كه نه در طول تاريخ بعد از او پيامبرى خواهد آمد و نه در عرصه گيتى و همزمان با نبوّت او كسى به