156مىدانند با آغوش باز از ناملايمات استقبال مىنمايند.
تمام زائران خانۀ خدا بايد در اين «زمين صبر» و «زمين شكر»، چند شب بمانند و به ياد صابرانى همچون اسماعيل (عليهالسّلام) و هاجر (عليهاالسّلام) و شاكرانى همچون ابراهيم (عليهالسّلام)، نفس بكشند تا كمى به خود برگردند. آزمايش شوندگان بايد در سرزمين قبول شدگان، توقف نمايند و اين چه درس بزرگى است! توقف در «زمين مبارزه»، حضور در «زمين خون»، توقف در «زمين تسليم» و «صبر» و «ايثار»!...
حيف است كه انسان در اين توقف، تفكر خود را به كار نگيرد.
حيف است كه اين توقف، رمز تحرّك نشود.
حيف است كه اين زمين، زمينهساز رشد ما نگردد.
آرى، توقف و تفكر در سرزمين خون و ايثار و صبر، نقش مهمى در تربيت و تحرك ما دارد. بىجهت نيست كه آن همه سفارش براى زيارت امام حسين(عليهالسّلام) و رفتن به كربلا شده است، چون اثر سازندگى توقف در كنار مزار شهداى كربلا به مراتب از توقف در منى بيشتر است.
قربانگاه كربلا و قربانيان كربلا و اسماعيلها و هاجرهاى كربلا به مراتب از سرزمين منى مهمترند. بىجهت نيست كه خلفاى ظلم با آن كه صدها مسجد مىساختند، اما از رفتن مردم به كربلا جلوگيرى مىنموند، زيرا گاهى يك لحظه توقف در كربلا يك عمر تحرك مىآفريد. خلفا مىديدند كه زائر قبر امام حسين (عليهالسّلام) بعد از ديدن قتلگاه حسين (عليهالسّلام) ديگر سر تسليم در برابر زور آنان فرود نمىآورد، لذا سعى داشتند، كربلا را محو نمايند. حتى بارها قبر مطهر ر