203- در مقابل هر روزى كه زندانى شود و اندوهگين گردد، در قيامت براى او، يك شادى است.
- اگر در راه زيارت او، پس از حبس، كتك بخورد، چه پاداشى دارد؟
- براى هر ضربهاى، يك حورى بهشتى، و در برابر هر دردى و رنجى كه بر جسمش وارد شود، يك «حسنه» براى اوست. 1
آرى... براى رسيدن به كربلا، بايد ارادهاى آهنين، قلبى شجاع، عشقى سوزان داشت و در اين سفر، بايد رهتوشهاى از صبر و يقين، پاپوشى از «توكل»، سلاحى از «ايمان» و مَركبى از «جان» داشت، تا به منزل رسيد. چرا كه راه كربلا، از «صحراى عشق» و «ميدانِ فداكارى» و پيچ و خمِ خوف و خطر مىگذرد.
آن كس كه عاشق و دلباخته باشد، نهتنها از خطر نمىهراسد، كه به استقبال آن مىشتابد. نهتنها از رنج و گرفتارى در اين راه، خسته نمىشود و آزرده نمىگردد، بلكه از اين رنج، لذّت هم مىبرد.
زيارت كربلا
مطرح ساختن «حق»، در هر زمان، دشوارىهايى دارد.
چرا كه دشمنان حق، همواره دست بكارند تا مشعلهاى هدايت را خاموش سازند و نشانههاى راه را از بين ببرند و چهرههاى «حق» را در انزوا قرار دهند.
وجود خوف و خطر در راه زيارت كربلا هم از همين جا ناشى مىشد، - و مىشود - به همان اندازه كه در اين راه، هراس و وحشت، افزون باشد، چون گامى برجستهتر در جهت احياى حق و كوبيدن باطل است، اجر مضاعف دارد. حتى در شرايط دشوارِ «تقيه» هم، به حداقل زيارت، با اشاره با عبور از آن منطقه، با دادنِ سلامى از دور، بايد اكتفا كرد، «بُعد منزل نبود در سفر روحانى».
«يونس بن ظبيان» از امامصادق(ع) دربارۀ زيارت حسين(ع) در حال تقيه مىپرسد.