202فرمود: هرچه اين مسأله دشوارتر و پرمخاطرهتر باشد، پاداش زيارت هم به اندازۀ آن هراس است. هركس در راه زيارت حسين، به هراس بيفتد، خداوند، در روز قيامت، كه همۀ مردم، در پيشگاه پروردگار جهان حضور مىيابند، او را ايمن از ترس و وحشت مىكند». 1
شگفتا!... دفاع از ترس در راه زيارت؟ تشويق به زيارت، همراه با خوف و هراس؟
با اين كه در سفرها، بايد جانب ايمنى و آسايش را در نظر داشت و مسافرتهاى آميخته به رنج و گرفتارى چندان خوشايند و مطلوب نيست، اما در راه زيارت قبر حسين(ع)، همين امر نامطلوب، مطلوب است و خوف در دنيا، مايۀ ايمنى در آخرت است، و گرفتارى و رنج در اين راه، سبب نجات و آسودگى قيامت است!
حتى ترس و خطر، سبب رها كردن زيارت و اهمال در آن هم نمىتواند باشد و غيبت از صحنۀ زيارت حسين(ع)، هرگز و هيچگاه، با هيچ عذرى، موجه نيست!... در حديث است كه:
«زيارت حسين(ع) واجب است و به آن امر شده، و هرگز به خاطرِ «ترس»، نبايد ترك شود».
«واجبةٌ مفترضةٌ مأمورٌ بها... وانّها لا تُتْرَكُ لِلخوف». 2
در حديثى طولانى، در ضمن سؤالاتى كه مردى از امامصادق(ع) دربارۀ زيارت حسين(ع) مىكند، مىپرسد:
- پاداش كسى كه هنگام زيارت آن حضرت، دچار ستم سلطانى شود و او را در آنجا بكشد، چيست؟
- با اولين قطرۀ خونش، همۀ گناهانش بخشوده مىگردد...
- پاداش كسى كه در راه زيارت رفتن، به زندان بيفتد، چيست؟