176گذشته از جنبۀ تاريخى، كوفه در فرهنگ اهلبيت عصمت، سرزمينى مقدس و دوست داشتنى است. گرچه در تاريخ، حرمت و قداست و محبوبيت كوفه، لگدمال اميال حكّام شد و بارها و بارها، جوىهاى خون، در اين شهر، روان گرديد و سرها بر دارها رفت و زبانها از قفا بيرون آورده شد و آزادى را پاى حكومتهاى زور و سرنيزه و زندان، به كرّات و مرّات، قربانى كردند.
گرچه كوفيان به بىوفايى و سستعهدى معروف شدهاند، ليكن كوفه، پايگاه و خاستگاه كسانى بوده كه اهل «ولايت» بوده و به «عترت» عشق مىورزيدهاند و شايد به تاوانِ همين پيوند با اهلبيت، آن همه مورد ستم قرار گرفته است. كه در جاى ديگر، اميرالمؤمنين(ع) در وصف كوفه فرموده است:
«چه طوفانهايى كه كوفه را مىشكافد و مىدرد، چه تندبادهاى حوادث كه بر آن مىوزد و مىگذرد، بهزودى گروههاى مردم با هم بپيچند و درافتند، و از انسانها، هركس كه قائم و استوار باشد، دِرو شود، و دِرو شدهها در زير دست و پا، له گردند...» 1.
آرى... اين همان كوفهاى است كه امامصادق(ع) دربارهاش فرموده است:
«كوفه، تربتى است كه ما را دوست دارد و ما آن را دوست مىداريم، خدايا هركه سوء قصد به آن بكند، به تير بلايش بزن، و هركه با آن دشمنى كند، دشمنش باش». 2
و نيز،آن حضرت فرموده است:
«مكه، حرم خداوند است،و مدينه،حرم محمد9 و كوفه،حرمِ على بن ابى طالب(ع) است» 3.
و نيز سخن آن امام است كه:
«كوفه، باغى از باغهاى بهشت است، و در آن است قبر نوح و ابراهيم، و قبر 300