177تن از انبياى الهى و 600 نفر از اوصياء، و قبر سرور اوصياء، اميرالمؤمنين(ع)». ¹

در همين كوفه، بنا به روايات، قبر آدم، نوح، هود و صالح است.

در همين كوفه على بن ابى‌طالب(ع) خلافت كرده، در مسجد كوفه «دكّةالقضاء» داشته، خانه و زندگيش در اين شهر بوده، بر كوچه‌هاى اين شهر قدم گذاشته است.

ايام محدود و كوتاه خلافت امام‌مجتبى(ع) پس از شهادت پدرش اميرالمؤمنين در محراب خونين عبادت، در همين شهر بوده است.

مسلم بن عقيل، نمايندۀ حسين بن على(ع) در همين شهر به شهادت رسيد و پيكرش از بالاى دارالاماره، به پايين افكنده شد. هانى بن عروه، حامى مسلم و شيعۀ حسين، در كوفه به شهادت رسيد.

نامه‌هاى فراوان دعوت را مردم همين‌جا به سيدالشهدا نوشتند و امام‌حسين(ع)، در پاسخ آن همه دعوت‌ها و دعوتنامه‌ها بود كه به سوى اين شهر حركت كرد و قبل از رسيدن به كوفه، در كربلا به شهادت رسيد.

زينب كبرى3 در بازار و دارالامارۀ همين شهر سخنرانى كرد و شادى كوفيان را به عزا مبدّل ساخت.

حُجر بن عدى، آن انقلابى‌مرد شجاع و پرهيزكار، با اصحاب پاكبازش در كوفه قيام كرد و به شهادت رسيد.

عمرو بن حمق خزاعى، از ياران خالص على(ع) در كوفه، لباس سرخ شهادت پوشيد.

ميثم تمّار، صحابى بزرگ على(ع) به دستور ابن‌زياد، در كوفه، از فراز دار، به معراج رفت.

رُشيد هَجَرى، آن شيعۀ خالص اميرالمؤمنين، در كوفه شهيد شد.

نهضت توّابين و خروج آنان بر ضدّ امويان، در سال 65هجرى، از نخيلۀ كوفه انجام گرفت و شعار «يالثارات الحسين» آنان در كوفه طنين افكند.