76 الظّٰالِمِينَ . ¹

به مقتضاى فَمَنِ اعْتَدىٰ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدىٰ عَلَيْكُمْ اعدام قاتل، واجب و اهانت وى حرام است ليكن در اينجا اهانت او راجح است؛ زيرا او حرمت‌ها و مقدسات را ناديده گرفت و گرامى نداشت، پس نبايد او را محترم شمرد.

كعبه، به منزلۀ حيثيّت مسلمانان است، از اين‌رو همه موظف‌اند حرمت آن را حفظ كنند. حرمت كعبه چنان مايۀ حرمت حَرم شد كه فقها از سكونت در حرم پروا داشتند! زيرا در ارتاك هرگونه گناهى در آنجا، حتى در زدن خدمتگزارْ احتمال «اِلحاد» مى‌دادند و در نتيجه خطر تعذيب الهى را پيش‌بينى مى‌كردند، كه وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ ²و اين نه به معناى كراهت زندگى در آن مكان مقدس، بلكه به معناى هراس از رعايت نكردن حقوق آن حَرم والاى الهى است.

* * *