1) كافى، ج 4، ص 187-188، باب بدءالبيت والطواف. در اين باب دو حديث آمده است كه گرچه سند و نيز برخى از عبارات متن آن دو متفاوت است ليكن چنين مى‌نمايد كه اصل آنها يكى است. در اين دو روايت، امام‌صادق* پاسخ پدر بزرگوارشان امام‌باقر* را به سؤال شخصى كه خواهان آگاهى از علت و منشأ تشريع طواف بود نقل مى‌كند. در روايت نخست، به اين نكته تصريح شده است كه «...فأمر الله ملكاً من الملائكة أن يجعل له بيتاً فى السماء السادسة يسمّى الضراح بإزاء عرشه...». بخش پايانى روايت دوم چنين است: «إنّ الله عزّ وجلّ لمّا أمر الملائكة أن يسجدوا لآدم عليه السلام ردّوا عليه فقالوا: أَ تَجْعَلُ فِيهٰا مَنْ يُفْسِدُ فِيهٰا وَ يَسْفِكُ الدِّمٰاءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ . قال الله تبارك و تعالى: إِنِّي أَعْلَمُ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ (سورۀ بقره، آيۀ 30). فغضب عليهم. ثمّ سألوه التوبة فأمرهم أن يطوفوا بالضراح وهو البيت المعمول، ومكثوا يطوفون به سبع سنين [و ]يستغفرون اله عزّ وجلّ ممّا قالوا. ثمّ تاب الله عليهم من بعد ذلك ورضى عنهم. فهذا كان أصل الطواف؛ ثمّ جعل الله البيت الحرام جذو الضراح توبة لمن أذنب من بنى‌آدم وطهوراً لهم». دربارۀ تعابيرى همچون ردّ فرشتگان، غضب و سپس ندامت و استغفار آنان، سخط و غضب خداوند بر آنان و محجوب ساختن آنها از نور الهى، كه در برخى روايت ذيل آيات 30 تا 34 سورۀ بقره وارد است، بايد توجه داشت كه، اولاً، همان‌گونه كه برخى آيات راجع به توحيد و نبوت نيازمند توجيه است ظاهر بعضى از روايات نيز بر فرض صحت و اعتبار آنها محتاج تبيين و توجيه است. ثانياً، عالَم فرشتگان، منطقه تشريع و احكام فقهى نيست و گرنه براى آنان شريعت، رسالت، حدود و كيفر و پاداش مى‌بود. ثالثاً، احتفاف محاورۀ فرشتگان با خداوند به تعبيرهاى تسبيع، تفديس، علم و حكمت، نشانۀ اعتقاد و اعتراف آنان به قداست و نزاهت كار خداى تعالى از عيب و نقص و اذعان آنان به علم و حكمت الهى است. اين اعتقاد و اذعان، قرينۀ كافى بر استفهامى بودن سؤال آنهاست. رابعاً، گرچه ظاهر برخى روايات، كراهت فرشتگان از جعل خلافت براى آدم است ليكن فرشتگان معهود قرآنى همگى معصوم‌اند و ادلّۀ عصمت آنان از تخصيص ابا دارد. خامساً، ثنا و تنزيه فرشتگان، سند تدارك نيست؛ زيرا سيره و سريرۀ مَلَك، تسبيع هماهنگ با ثنا و نيز تقديس الهى است. سادساً، در برخى روايات چنين آمده است كه فرشتگان فراى رضاى خداند سبحان غضب كردند و بر اهل زمين متأسف شدند (بحار، ج 11، ص 103). پس غضب ملائكه و تأسف آنان صبغۀ عبادى داشت.