120 «...اى آن‌كه در ظلمت شب چيزى بر تو پنهان نيست و تاريكى نزد تو روشنى است. از تو درخواست مى‌كنم از اشراق نور ذات بزرگوارت، كه به كوه طور تجلّى كردى و موسى را مدهوش ساختى و به آن نام مباركت كه بدان نام آسمان‌ها را بى ستون برافراشتى و زمين را بر روى آب بگستراندى و به آن نام كه گوهر مخزون و درّ مكنون و سرّ مكتوب تو است و بدان نام كه هر كه تو را بدان خواند اجابت كردى و هر چه از تو خواستند عطا فرمودى.

... به‌آن نامى كه خضر نبى به‌ذكر آن، بر امواج دريا مى‌رفت و به آن نامى كه دريا را بدان نام بر موسى‌بن عمران شكافتى و فرعون و قومش را غرق ساختى و بدان نامى كه موسى تو را بدان نام به جانب طور ايمن ندا كرد و تو او را اجابت نمودى و مهرت را به وى القا فرمودى.

به نامى كه عيسى‌بن مريم بدان نام مردگان را زنده گردانيد و به كودكى در گهواره سخن گفت و بيماران را شفا داد.

به نامى كه تمام پيغمبران و فرشتگان، تو را بدان نام خواندند و ذُو النّون نبى در شكم ماهى تو را بدان نام خواند و تو او را اجابت كردى و از غم رهانيدى و...

و بدان نام كه ايوب پيامبر، گاهِ رنج و بلا، تو را بدان ندا كرد و تو عافيتش بخشيدى و بدان نام كه يعقوب نبى تو را بدان خواند و تو نور ديدگانش را باز گردانيدى و بدان نام كه جبرئيل امين بدان نام بر محمد مصطفى صلى الله عليه و آله فرود آمد و آدم