139آورده و لباس طاعت و بندگى پوشيده و همچنين ملتفت باشد كه همچنان كه در دنيا خودش را به غير لباس خود و عادت خود، غبار آلوده و سربرهنه و پابرهنه ملاقات مىكند، همچنين بعد از مردن عمال خداى خود را به كمال ذل و انكار و عريان ملاقات خواهد كرد.
و در حال تنظيف بايد قصدش تنظيف روح باشد از آلودگى معاصى، وبه وقت احرام هم عقد توبه صحيح ببندد؛ يعنى حرام كند بر خود، به عزم و ارادۀ صادقانه كلّ چيزهايى را كه خداوند عالم حرام نموده بر او كه ديگر بعد از مراجعت از مكّه معظمه پيرامون معاصى نگردد و در حين لبيك گفتن بايد ملتفت باشد كه اين اجابت دعوتى است كه به او متوجّه شده و در لبيك در نيتش باشد كه:
اوّلاً: قبول كردم كلّ طاعتى كه براى خداوند متعال است.
ثانياً: مردّد باشد كه اين عمل نا قابل از او قبول خواهد شد يا نه، در آنجا قضيّۀ حضرت سجّاد - سلام اللّٰه عليه - را به نظر بياورد كه در احرام نمىتوانست لبيك بگويد و غش مىكرد و از راحلۀ خود باز مىماند، سؤال مىشد اين چه حال است؟
پاسخ مىداد: مىترسم خداى من بفرمايد: «لا لبيك!» و