140هم از اين منظره به نظر بياورد كيفيت يوم حشر را كه تمام مردم به اين شكل از قبر بيرون مى‌آيند؛ عور و سربرهنه و ازدحام آورنده، بعضى در زمرۀ مقبولين و عدّه‌اى در گروه مردودين، بعضى متنعّم و بعضى معذب و بعضى متحيّر در امر، بعد از اين كه جميعاً در ورطۀ اولى متردد بودند.

چون داخل حرم شود بايد حالش حال رجاء و امن باشد از سخط و غضب الهى؛ مثل حال مقصرى كه به بست رسيده باشد و اين حقيقت را از مفاد آيۀ: وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً. بيابد، اينجا زيادى رجاء و اميدوارى است؛ چه اين كه شرف بيت عظيم و صاحب آن به راجى خود كريم و اينجا جاى توسعه رحمت است؛ زيرا تو در اين جا ميهمان خاص اكرم الاكرمين هستى، آن جناب پى‌بهانه مى‌گشت كه تو را يك مرتبه در تمام عمرت به خانۀ خود دعوت كرده باشد، اگر چه هميشه ميهمان او بوده‌اى و اكنون آن مهمانى ميسّر شده، حاشا و كلّا از كرم او كه هر چه تو از او خواهش داشته باشى او از جواب آن مضايقه كند، اين چنين گمان را به بعضى از افراد سخى نبايد برد فضلاً عن الجواد المطلق.

ديگر حالا تو نتوانى نياورى يا بياورى، نتوانى نگهدارى يا از اصل ندانى چه بايد خواهى يا كارى كنى به دست خود كه مقتضى بذل به تو نباشد تقصير كسى نيست،