118حاكميت ظالمانۀ خود بر جان و مال و ناموس و دين و حقوق مردم دانستند و با تمام وجود براى خاموش كردن اين چراغ، قدرت خود و استعمار شدهها را به كار گرفتند.
برائت و بيزارى از شرك، كفر، الحاد و زندقه - كه مقدمۀ بيدار كردن مردم و زمينه ساز هجوم بنيانكن بر شرك و كفر بود - از همان زمان ايستادگى شرك عليه توحيد شروع شد.
بيداران راه حق، بينايان با كرامت، آزادگان از جان گذشته، طرفداران حقيقى حريّت و استقلال، انديشمندان با اصالت و در رأس آنان انبيا و ائمه عليهم السلام به هيچ شكل، در هيچ زمانى سر سازش و صلح و تسليم با اين وحشىهاى بىرحم و غارتگران بىحميّت و دزدان طريق انسانيت نداشتند.
اهل توحيد به هر طريق و به هر شكل و به هر زبان و با هر قدرت و قوّت، براى به عقب راندن اهل شرك و كفر فرياد سردادند و مشت عليه آنان گره كردند و بر دهن آنان كوبيدند و در اين مسير غفلت زدگان را بيدار و چراغ توحيد را از خاموش شدن حفظ كردند.
اقتضاى عقل و فطرت و وجدان و حميّت در اين است