121تأييد مىكند.
وقتى ما در بارۀ حوائج خود چه دنيوى باشد و چه اخروى، از اولياى الهى استمداد مىكنيم و آنها را مىخوانيم و از آنها كمك مىطلبيم، هرگز منظور ما اين نيست كه اولياى خدا به طور مستقيم و مستقل حاجت ما را برآورند، بلكه منظور اين است كه آنها براى ما دعا كنند و قضاى حوائج ما را از خدا بخواهند و مىدانيم كه دعاى آنها به سبب جاه و منزلتى كه پيش خدا دارند، به اجابت نزديكتر است و چنانچه دعاى آنها در حق ما به اجابت رسيد و حاجت ما بر آورده شد، اين نوعى كرامت است كه خداوند به ولى خود عنايت كرده است.
همان گونه كه از انبيا و اوليا در حال حياتشان مىتوان استمداد كرد و طلب دعا نمود، پس از مرگ آنها نيز چنين كارى صحيح و مشروع است زيرا كه از مسلّمات اسلام است ارواح به خصوص ارواح انبيا و اوليا و شهدا در عالم برزخ داراى نوعى حيات هستند و به خوبى حتى بيشتر و بهتر از زندگى دنيايى خود مىفهمند و ناظر بر اعمال كسانى هستند كه در دنيا زندگى مىكنند و سخن آنها را مىشنوند و پيام آنها را دريافت مىكنند.
قرآن كريم در بارۀ كشته شدگان در راه خدا چنين مىفرمايد:
«وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ