41
مساجد، همنشينى با اهل خير و نظر در فقه و مسائل فقهى. اما مروت در سفر؛ عبارت است از:
بذل و بخشش، مزاح كردن در صورتى كه خدا را به خشم نياورد، مخالفت نكردن با همسفران، و بعد از جدايى پشت سر آنها سخن نگفتن.»
و نيز آن حضرت مىفرمايد:
«لَيْسَ مِنَ الْمُرُوءَةِ أَنْ يُحَدِّثَ الرَّجُلُ بِمَا يَلْقىٰ فىٖ السَّفَرِ مِنْ خَيْرٍ أَوْ شَرٍّ»؛ 1
«دور از مروّت است كه مرد (پس از جدا شدن از همسفر خود) آنچه را از نيك و بد در سفر ديده بازگو كند.»
ابن اعسم، يكى از شعراى شيعه، در شعر زيبايى ضمن بيان اخلاق سفر گويد:
وَلْيُحْسِنِ الإنْسانُ فىٖ حالِ السَّفَر