42ترويج مذهب اماميه و تشيع در تمام بلادى كه حكومت وى در آن گسترش يافته بود اهتمام و عنايتى مبذول گشت.
او مبلغين را به سرزمينهايى كه مىخواست آنها را به تصرف در آورد مىفرستاد تا مردم آن بلاد را به تشيع و مذهب اهلالبيت عليهم السلام دعوت كنند. در زمان شاه اسماعيل نسبت به علما و علويان محبت و دوستى و رفتار مطبوع و خوش آيندى، مبذول مىگرديد، و عدهاى از علما و علويان به عنوان «نقيب» و «صدر» منصوب شدند. از علما براى نشر و ترويج مذهب تشيع و تقويت اركان آن استمداد مىشد و به نام ائمۀ اثنى عشر بر منابر خطبه مىخواندند.
تشيع در اين زمان براى پيشرفت خود با گردنههاى سخت و ناهموارى مواجه نگرديد كه سير و حركت آنها را راكد سازد.
در زمان ساير سلاطين صفويه نيز وضع به همين منوال بود؛ زيرا نهر حوالى حله در زمان شاه طهماسب 1 به وجود آمده بود. و نيز در زمان او بود كه نهرى را حفر كردند تا آب آن به نجف برسد؛ لكن علىرغم كوششهاى عظيمى كه براى آن صرف شد آب به نجف نرسيد؛ چون زمين نجف از مجراى نهر بلندتر بود.
در زمان شاه عباس اول 2 گامهاى وسيعترى براى نشر