141اينجا بود كه اين آيۀ شريف نازل گرديد: وَ إِنْ عٰاقَبْتُمْ فَعٰاقِبُوا بِمِثْلِ مٰا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصّٰابِرِينَ 1؛ «اگر مجازات كرديد، به همان اندازه كه بر شما ضربه وارد شده است مجازات كنيد و اگر صبر كنيد براى صبر كنندگان بهتر است.»
بخش دوم اين نقل «لَئِنْ ظَفَرتُ لأمثلنّ...» و نزول آيۀ وَ إِنْ عٰاقَبْتُمْ... از جهاتى مورد سؤال و قابل بحث است؛ زيرا:
اولاً: لازم مى‌آيد كه گفتار آن بزرگوار، با عملش منافات داشته باشد، بدين جهت كه در همان حال كه پيامبر در كنار پيكر عمويش قرار گرفته بود و مى‌فرمود «لئن ظفرت ...» تعداد بيست و هشت نفر از اجساد مشركين را مى‌ديد كه به روى خاك افتاده‌اند و اگر بنا بود از قريش كسى را مثله كند، دستور مى‌داد همان اجساد را مثله مى‌كردند.
ثانياً: نزول آيۀ شريفه در جنگ احد و دربارۀ شخص پيامبرخدا از نظر محقّقان پذيرفته نيست؛ مثلاً مرحوم قمى از قدماى مفسران مى‌گويد: اين آيۀ شريفۀ وَ إِنْ عٰاقَبْتُمْ... ، از آيات سورۀ نحل است و اين سوره مكّى است و اگر آيه به جنگ احد و به موضوع مثله مربوط مى‌شد، بايد در سورۀ آل عمران، كه بيشتر آيات مربوط به جنگ احد در اين سوره آمده است، قرار مى‌گرفت؛ «فَهٰذِهِ الآية في سُورة النّحْل وَ كانَ يَجِبُ