113در فكر جايى بودند تا خود را از دسترس دشمن به دور نگهدارند و لذا بعضى از آنان به داخل مدينه و بعضى ديگر به تپهها ودرّههاى اطراف اين شهر گريختند. همانگونه كه عدهاى به درههاى كوه احُد و يا شيارها و زير سنگهاى آن پناه بردند.
و در ميان كسانىكه به زير سنگهاى كوه احد فرار كرده بودند (اصحاب الصخره) ، كسانى بودند سست ايمان و ضعيف العقيده و اين حالت خود را آشكار نمودند و چنين گفتند: «ليتَ لَنا رَسُولاً الىٰ عَبداللّٰه بنِ أُبَيّ فيأخُذَ لَنا أمَنَة مِن أبيسفيان»؛ 1«كاش كسى داشتيم و به نزد عبداللّٰه بن ابىّ، سردستۀ منافقين، در مدينه مىفرستاديم تا از ابوسفيان براى ما امان بگيرد.»
و بعضى از آنها، همراهان مهاجر خود را اينچنين مورد خطاب قرار دادند: «يٰا قَوم إِنَّ مُحمداً قَد قُتلَ فَارْجِعُوا إِلىٰ قَومِكُم قَبلَ أن يَأتُوكُم فَيَقْتُلُوكُم»؛ 2 «دوستان! اكنون كه محمّد كشته شد، شما هر چه زودتر به سوى قوم و قبيلۀ خود، قريش، برگرديد! پيش از آنكه شما را از دم شمشير بگذرانند.»
طبق نظريۀ دانشمندان تفسير آيۀ شريفه وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ 3 در همين زمينه و در نكوهش اين گروه نازل گرديد. 4
اينجا بود كه انس بن نضر، با اينكه در كنار فراريان بود،