141
رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ. 1
«و در ميان مردم براى (اداى) حج بانگ برآور تا (زائران) پياده و (سوار) بر هر شتر لاغرى - كه از هر راه دورى مىآيند - به سوى تو روىآورند، تا شاهد منافع خويش باشند و نام خدا را در روزهاى معلومى بر دامهاى زبانبستهاى كه روزى آنان كرده است، ببرند. پس، از آنها بخوريد و به درماندۀ مستمند بخورانيد.»
از منافعى كه مردم با اجتماع خويش در حج، مشاهده مىكنند، قربانىكردن دامهاست تا هم حجاج از آن بهرهمند شوند و هم فقرا و مستمندان. چنانكه از روايات نيز درخصوص منافع حج استفاده مىشود كه كسى كه نذرى براى خانۀ خدا كند، از آنِ زائران خداست، مىفروشند و به افراد محتاج مىدهند. 2زمخشرى مفسر بنام اهل سنت معتقد است: مراد از «منافع» كه در آيۀ شريفه، نكره آورده شده، منافع اختصاصى حج است كه شامل منافع دنيوى و اخروى بوده