121مسلمانان» در آيات قرآن، احاديث پيشوايان دين، سيرۀ پيامبران و امامان و آثار و تأليفات و زندگى علما و فقهاى اسلام موج مىزند، هر چند سلطهطلبى مستكبران و ستمپيشگان در طول تاريخ، سبب انزواى آنان بوده است.
شهادت پيشوايان دينى و علما و فقهاى متعهد اسلام از سوى دشمنانشان، شاهد ديگرى بر حضور آنان در صحنههاى سياسى و احساس خطر سلطهطلبان از اين حضور بوده است و اين احساس، بيش از آن كه از حضور «شخص» آنان باشد، از «شخصيت» آنان و «مقام و موقعيّت دينى» آنان بوده است. مأموريت رهبران الهى، آن گونه كه از قرآن استفاده مىشود منحصر به هدايت اعتقادى و معنوى و تأمين سعادت اخروى مردم نبوده است، بلكه آنان در زندگى دنيوى مردم نيز اهدافى را دنبال مىنمودند، بلكه نيل به اهداف معنوى و اخروى از رهگذر نيل به اهداف مقدس دنيوى است. قرآن در خصوص مأموريت پيامبران مىگويد:
لَقَدْ أَرْسَلْنٰا رُسُلَنٰا بِالْبَيِّنٰاتِ وَ أَنْزَلْنٰا مَعَهُمُ الْكِتٰابَ وَ الْمِيزٰانَ لِيَقُومَ النّٰاسُ بِالْقِسْطِ 1