85اولياء و پيامبران است، آنچه در بارۀ يوسف و يعقوب و ابراهيم و اسماعيل و يونس انجام داد و ياد مرحمتهاى الهى، ترجيع بند اين دعاست، اينكه او درماندهها را پناه است و گرسنگان و تشنگان و برهنگان را كفايت مىكند، مونس تنهايىها و ياور مظلومان است و در فصل بلندى ياد كرد موهبتها و رحمتهاى خاص خدا با بندۀ دعا خوان است و قصور و تقصيرهاى بنده در پيشگاه خدا... و اينكه خدا چه قدر خوب و مهربان است، و ما چه قدر جفاكار و بىاعتنا.
مقايسه ميان نعمت خدا و كفران بنده، يارى پروردگار و غفلت ما، از او وفا از ما جفا، از او پردهپوشى و از ما پردهدرى و... از زيباترين فصلهاى دعاست.
در اين دعا، بندۀ مضطر و مسكين به پيشگاه خدا مىنالد و او را به پيامبر و آل او و به همۀ مقدّسات و اولياء و شفعاء قسم مىدهد كه در عصر عرفه، او را از رحمت خويش محروم نسازد.
اعتراف به گناه و اميد عفو! ياد نعمتها و قصور از شكر، و... اينكه سيدالشهدا، با چشمانى اشكبار و حالتى متضرّعانه اين دعا را مىخواند و آن قدر «يارب، يارب» مىگفت و مىگريست، كه صداى گريهاش، اطرافيان را هم منقلب مىساخت.
صحراى عرفه، هنوز هم زمزمههاى حسين عليه السلام را در خود دارد.