147تلاوت كلام اللّه پرداختى، حيف است كه اين پلهها را كه تا اينجا بالا آمدهاى، دوباره به پايين برگردى و اين گامهاى نورانى را كه تاكنون برداشتهاى، به عقب بروى.
مگر نه اينكه عبوديت، انسان را به قرب خدا مىرساند؟ و مگر نه اينكه عبادت، معراج مؤمن است؟ و... تو در اينجا هم بندۀ مطيع فرمان بودهاى و هم اهل نماز و ذكر و تلاوت و تهجّد! نكند كه باز هم گرفتار دورى و فاصله از خدا شوى! حاجى شدن، در روز عيد قربان و باذبح قربانى و تراشيدن سر تحقّق مىيابد. ولى حاجى ماندن، جهاد و مراقبتى دائمى مىطلبد! مثل نگهدارى از يك قلۀ فتح شده در عمليات نظامى! زبانى كه در اينجا «لبيك» گفته است، ديگر نبايد به خواستههاى نفس، لبيگ بگويد.
دستى كه اينجا كعبه و حجرالاسود را لمس كرده است، نبايد پس از بازگشت از حج، به گناه و خيانت آلوده شود.
چشمى كه به كعبه نگريسته، نبايد به «نگاه حرام» آلوده شود.