144آيا رسول خدا براى گريز از چنگ مشركان كينه‌توز و در ابتداى هجرت، اين همه راه پيموده و تا اينجا خود را رسانده است؟ اين پناهگاه را از كجا مى‌شناخته؟ مگر نه اينكه بزرگ شدۀ همين كوه و كمر بوده و روزگارى به شبانى مى‌پرداخته است! آنكه براى بشريت، «راهنما»ست، بايد خود به همۀ راهها آشنا باشد. دشمنان چه لجوج بودند كه رسول خدا را تا كجاها تعقيب كردند. لعنت بر آنان. مى‌ارزد كه انسان رنج باديه و كوه و غار حرا و ثور رفتن را به جان بخرد، تا يك لحظه در فضايى نفس بكشد كه آن حبيب خدا، مصطفاى پروردگار، آنجا گام نهاده، نفس كشيده و شب را به صبح آورده است. اين فرمان عشق است؛ هرچند تبليغاتچى‌هاى وهّابى همۀ اينها را شرك به حساب آورند!...