164حضرت پروردگار از روش ابراهيم خليل عليه السلام در ارادۀ كشتن فرزند و ميوۀ دلش پيروى مىكند.
چون سر خود را تراشيد، در دل بگذراند كه همۀ عيوب آشكار و پنهانى خود را مىتراشد و از پليدىهاى روانى خود را پاكيزه مىكند و اميدوار باشد كه خداوند متعال توبۀ او را قبول فرموده و از گناهان در آمده و مانند روزى گشته كه از مادر متولد شده (ان شاء اللّٰه تعالى).
هنگامى كه به مكه باز مىگردد و به طواف خانۀ معظمه مشغول مىشود آگاه باشد كه با انجام وظيفه در عرفات و مشعر و منى مشمول رحمت خداوند تعالى شده، و اكنون براى تجديد عبادت و طاعت او و فزونى تقرب به مقام اقدس حضرتش طواف مىكند و در پناه و سايۀ آفريدگار جليل درآمده، و در اين طواف تا مىتواند از اظهار خوارى و فروتنى در پيشگاه بلند صاحب خانه و يادآورى از بزرگى و پادشاهى او كوتاهى ننمايد، و بداند كه بايد در بقيۀ زندگانى هميشه چنين باشد و به پيمانى كه با پروردگار خويش بسته تا هنگام مرگ و تا روز قيامت كه روز ملاقات خداوند متعال است وفا كند، و به حالاتى كه در آن اماكن مقدسه داشته و نيتهايى كه به دل مىگذرانده پايدارى ورزد، و فراموش نكند كه خداوند تعالى بر نامۀ اعمال او دانا و بر سريره و قلبش آگاه است.