102مداران عرفات، مشمول آمرزش او هستيد». 1
بايد خداى مهربانى را در سرزمين عرفات به جستجو گرفت كه نيكان را از آمرزش خود سرشار مىسازد و شر و بدى بدان را ناديده گرفته و از كردار و گفتار ناخوش آيند و زشت درمىگذرد. اگر چنين عرفات و شناختى درخور به هم رسانيم در عرفات از غير خدا مدد نمىجوييم؛ چرا كه سرزمين شناخت است، و شناخت را بايد زمينۀ محبت و يا احياناً نفرت و دشمنى دانست:
در همين سرزمين بود كه حضرت ابراهيم خليل و دوست هميشه جاويدِ در ذكر خدا شيطان و وسوسههاى او را به خوبى بازيافت، و با معارف و آگاهيهايى كه دربارۀ ترفندهاى شيطان كسب كرده بود، در منا با سنگ، او را نشان مىرفت و او را بدينسان از پيرامون خويش طرد مىكرد تا مبادا مانعى در ايفا وظيفۀ الهى او پديد آورد.
به راستى صحراى عرفات، سرزمين عرفان و معرفت است:
آدم و حواء همديگر را در اين نقطه شناختند و گم گشته خودرا در آنجا يافتند.
حضرت آدم در همين جا گناه و ترك اولاى خود را شناخت، و بدان زبان به اعتراف گشود.
و بدينسان گويند حضرت ابراهيم مناسك خود را - پس از اعتراف به گناه در اين جايگاه - برگزار كرد.
يا آن كه در اين مكان جبرائيل، مناسك حج را به ابراهيم شناساند.
مردم نيز با تجمعى در لحظات معين همديگر را مىتوانند در آنجا