85از نظر بلاغى، كلمۀ «في الحجّ» به جهت اهميّتِ آن تكرار شده و در واقع اضمار در مقام اظهار است؛ زيرا علّتِ حكم را هم بيان كرده است.
در بخش پايانى آيه، انسانها به كارهاى خير تشويق شدهاند
و باز هم نكتۀ جالب در آيۀ مورد بحث (آيۀ 197 بقره) بخش پايانى آيه مىباشد كه خدا گفته است: ...وَ مٰا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّٰهُ... دنبال نهى از چيزهاى بد و كارهاى شرّ، خدا انسانها را تشويق و ترغيب به كارِ خير كرده است.
يعنى پس از اين كه خدا انسانها را از كارهاى ناشايست برحذر داشته، بلافاصله به كارهاى خوب تشويق و ترغيب كرده است، با توجّه به اين كه نگفته است: «و ما تفعلوا من شىءٍ» كه شاملِ شرّ هم بشود، بلكه كلمۀ «خير» آورده، آن هم به شكل نكره، تا به قول زمخشرى افادۀ عموم كند و يك نوع تشويق و تحريك به كار خير باشد. و جالبتر اين كه: دنبالۀ آيه هم، از تقوا سخن گفته و بهترين زاد و توشه را تقوا دانسته و عبارتِ ...وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزّٰادِ التَّقْوىٰ... را آورده است. و چنين استنباط مىشود كه علاوه بر انجام مراسم حجّ، بايد زاد و توشۀ ديگرى كه تقواست و توشۀ دل، تهيّه كنيد و از تهيّۀ اين زادِ مَعنوى غفلت نكنيد. 1