168 «من شعائر اللّٰه»؛ أى مِن اعلام دينه التي شرعها اللّٰه تعالى.

در اين آيه، مفعول دوّم فعلِ «جعلناها» است.

«لَكُمْ فِيهٰا خَيْرٌ» جملۀ مستأنفه است. تقدير آن، «كائناً لكم فيها خيرٌ» مى‌باشد.

«لَكُمْ » ظرف لغو است. خيرٌ مرفوع به ظرف است. به قول زمخشرى، نكره بودن خير افادۀ عموم مى‌كند؛ يعنى منافع دينى و دنيايى را شامل مى‌شود و به قول ابن عربى سودهايى براى پوشش و لباس و زندگى و معاش و سوارى و به كرا دادن در اين شتر هست.

فَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهٰا ابن عربى، نوشته است: ¹ ذكر اللّٰه، اسمى است كه كنايه از نحر و ذبح مى‌باشد؛ زيرا در موقع قربانى و ذبح گوسفند و نحر شتر، شرط است كه نام خدا بر زبان رانده شود؛ «فصار ذكر الله كناية عن النحر و الذبح ».

بنابراين فَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ يعنى انحروها.

ابى السعود هم در بحث از اين بخش آيه، نوشته است:

«بِأَنْ تَقُولُوا عِنْدَ ذبحها: اللّٰه اكبر، لاٰ الٰهَ الاَّ اللّٰه، وَ اللّٰهُ اكْبَر، الّلهمَّ مِنْكَ وَ الَيكَ».