149است: پس از نزول اين آيه، پيامبر، دستور داد با صداى بلند آواز در دهند و اعلام كنند كه پيامبر در اين سال حج خواهد گزارد.
پيامبر گرامى چهار روز مانده از ماه ذى القعده، از مدينه به قصد زيارت كعبه درآمد و اعمال حج را به شيوهاى كه مسلمانان خوب فرا گيرند، انجام داد.
نويسندۀ «مَسٰالِك الأَفْهام» نوشته است: 1
أَذِّنْ فِي النّٰاسِ... ؛ يعنى « ناد فيهم بالحج » ؛ «آنان را دعوت به حج كُن.»
و افزوده است كه برخى از مفسّران معتقدند: مورد خطاب در آيه، حضرت محمد صلى الله عليه و آله است؛ زيرا آيۀ: وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ... 2
نمىتواند دليل باشد بر اين كه: مخاطب، ابراهيم عليه السلام است؛ چون به گفتۀ علاّمه فاضل جواد كاظمى، نويسندۀ كتاب مسالك الأفهام:
«ان الخطاب في القرآن اذا حمله على ان محمدا هو المخاطب فهو اولى ».