96بايستى بر حال بيم و اميد در «ردّ و قبول» باشد و بايد ياد آورد آنچه را كه از سيدالساجدين عليه السلام روايت شده است...». 1
تلبيه، نوعى مناجات و گفتوگو با خداست. در اين حال، انسان خود را از قيد و بندهاى مادى خلاص مىكند و هم آوا با ديگران، نداى بندگى و اطاعت و سرود اتصال و بازگشت را سر مىدهد و خود را در پناه عنايت و لطف حضرت حق، قرار مىدهد.
هر كس به راز و رمز و معناى «لبّيك اللهُمَّ لبّيك» پى ببرد، حلاوتى مىيابد كه بيش از تصوّر و انديشه است. مولانا جلالالدين بلخى در اين زمينه مىگويد:
«هر كه حلاوت اين نام يافت، از ذروۀ عرش تا پشت فرش، پشت همّت او پر پشّهاى نسنجد و هر كه را به جمال اين نام صيد كردند، هيچ صوت وصيت و رنگ و بو او را نتواند صيد كردن و هر كلبهاى كه آفتاب سعادت اين نام بر وى تافت، شرفات و كنگرۀ قصر ملوك عالم را خدمت آن، كلبۀ او فرستند تا او را پرستند. هر كه حلقۀ بندگى اين نام در گوش كرد، دنيا و عقبى را فراموش كرد، هر كه از مشرب عذب اين نام سيراب شد، عمرانات عالم در بصر و بصيرت او خراب شد». 2
ذكر حق پاك است، چون پاكى رسيد