193امام است. 1
مبادا با كسى صحبتى خارجه بكند؛ چه جاى اينكه در حرم مطهّر - نستجيرُ باللّٰه - غيبت كند، يا گوش به غيبت دهد و يا دروغ گويد يا به ساير معاصى مرتكب شود؛ بلكه صدا هم نبايد بلند كند: لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ 2 در اينجا هم جارى است؛ خصوصاً در حرم امير - سلام اللّٰه عليه - كه به منزلۀ نفس رسول خدا صلى الله عليه و آله است، چهار گوشۀ قبر مطهّر را ببوسد و به زبان خود عرض حال كند و حاجاتش را از آن بزرگوار بخواهد، بگويد: اى بزرگ بر همه كس:
يا من بازمانده را نزد خود از وفا طلب
يا تو كه پاكدامنى مرگ من از خدا طلب
... و ايمان خود را به ايشان بعد از عرضه بسپارد، امانتاً كه عندالحاجه رد نمايند و شيطان نتواند در حين مردن از وى بستاند و مصائب وارده بر آن بزرگواران را خصوصاً در حرم مطهّر حضرت ابى عبداللّٰه الحسين عليه السلام ياد بياورد، يكى يكى تفصيلاً و بر آنها گريه كند.
اگر بتواند يك توبۀ درستى با جميع مقررات معلوم در محل خود در خدمت [ پيامبر و] امام عليهما السلام به جا آورد. آن بزرگوار را شاهد و شفيع قرار بدهد و بنا بگذارد عندالمراجعه، دهنى را كه به آن آستانه شريفه رسيده و اعضايى كه بر آن جاها ماليده شده و از بركت آنها اكتساب نور كرده، دوباره